تاريخ : چهارشنبه پنجم شهریور 1393 | 15:16 | نویسنده : سعید رستگارمند
 

این بار،بر عکسِ همیشه خوبم...خوبم اما هنوز هم بی قرارت هستم...شبیه کودکی هایم...

تو از همان آغاز،قرارِ شبهایِ بی قراری ام بودی...بی آنکه بدانی...

"حال من خوب است اما با تو بهتر می شوم

آخ...تا می بینمت یک جور دیگر می شوم"

مهدی فرجی

 

قرار نبود این وبلاگ بروز بشه اما...
بگذریم...

 

اما غزلم:

 

بادها دارند حسِّ ماندنت را می برند

روزهای بی تو بودن..آه...وحشت آورند

 

جذر و مدّی بغض در چشمت به پا کرده ست که

این چنین چشمانت از اروند طوفانی ترند

 

قهرمان ماجرای ما فقط چشمان توست

گیسوانت را ببند؛این ها سیاهی لشکرند!

 

من به پایان رسالت معتقد هستم ولی

چشمهایت منشأ پیغمبرانی دیگرند

 

کشتی ام...

          بی ناخدا...

                    آغوشِ گرمت اسکله ست

دستهایت شرجی شبهای خیسِ بندرند

 

در تنم جا ماندی و هر لحظه شاعرتر شدم

شاعری که واژه هایش راهکارِ آخَرند...

 

 

منتظر نقد و نظر های شما خوبان هستم...

 

 



تاريخ : سه شنبه بیست و هفتم اسفند 1392 | 23:0 | نویسنده : سعید رستگارمند

     "بهار" تعبیر زیبایی است که دنیا از تو دارد...

               هنوز اسفند،دست از لحظه هامان نکشیده است...

                                                                هنوز زمستان نفس می کشد...

      اما دنیا مدتهاست لبخند های تو را

                                       آذین بسته است...

       مدتهاست رخنه کرده ای میان هرچه فصل...

                                                    بی آنکه خودت خواسته باشی...

       مدتهاست دنیا چشم دوخته است به راهی  

                                                     که هیچوقت از آن نخواهی آمد...

       تا بهارِ دستهایت چند فصل باقی مانده است...؟



پاورقی:

شاید این پست آخرین پستی باشه که توی وبلاگم میذارم...شاید همین روزا وبلاگو به کل تعطیلش کنم...شاید...شاید...شاید...



تاريخ : جمعه چهارم بهمن 1392 | 19:20 | نویسنده : سعید رستگارمند

زمستان را چقدر با تو می خواهم...بهاری تر نشانت می دهد...تمام ثانیه هایش "دوستت دارم" هایم را روی گونه هات می کارم اما عاقبت برف پنهانشان می کند...

"دوستت دارم" اما اتفاق تازه ای است که در چشمهام جاریست...


و اما غزلمثنوی:


چمدان فاصله انداخت میان من وتو

آسمان با غضبش تاخت میان من و تو


دستِ پُر مهرِ تو را فاصله ها دزدیدند

بی تو سرسبزترین حادثه ها خشکیدند


رفتی و بی تو کویر از تنِ مان می بارد

ابر با طایفه ی ما سرِ عصیان دارد


بی تو این شهرِ پُر از خاطره در خون مرده

تا تو لیلا بشوی قصه ی مجنون مرده


رفتی و بی توزمستان وبهارم پوچ است

فکرِ "ازچشم تو پاییز ببارم" پوچ است


تا در آغوشِ تو آسوده بخوابم،برگرد

بشکن این فاصله ها را و به خوابم برگرد

***

بی تو این شهر محال است به باران برسد

رود طغیان کند و آب به جریان برسد


شهر در تاب و تبش خواب خدا می بیند

بی تو شک دارم از این راه به ایمان برسد


حسِ مرداب ترین منطقه ی یک رودم

کاشکی زود به من قرعه ی طغیان برسد


بی تو یعقوب ترین دلهره ها سهم من است

کاشکی پیرهنی از تو به کنعان برسد


می رسی تا که به این شهر جنون برگردد

می رسی تا غزلِ خیس،به پایان برسد

***

رفته ای... شهر چراغانیِ عریانی هاست

دستهای تو سکوتی ست که در خاطر ماست


ایستاده است زمین...گیجِ تنت می چرخد

تا ابد روی مدارِ بدنت می چرخد


دست هایت به زمین حسِ جنون می بخشد

به درختان تب رقصِ واژِگون می بخشد


از نگاهِ تو کمی شوق بهار آوردند

باغ ها "قدرت لبخند" به بار آوردند


اتفاقی و به افتادنت ایمان دارم

ریشه در عشقِ تو دارم تبِ جریان دارم


از ازل،قسمتِ من بی سر و سامان شدن است

بی تو خوابم همه تفسیرِ پریشان شدن است


عهد کردی به پریشانی ام اما برسی

پس کجای غزلم صبر کنم تا برسی؟

 


 



تاريخ : جمعه بیست و نهم آذر 1392 | 13:51 | نویسنده : سعید رستگارمند

پاییزم را با تمامِ "نبودنت" پشت سر می گذارم...تا زمستانِ لحظه هایم با یادت بهاری نشان دهد...

آن قدر جای خالی ات را واژه می کارم تا شعر برویانم ات...


اما شعر...


در من زبانه می کشد انگار دختری

"من" گُر گرفته است...که آرام می رسی

قلبم تمام فاصله ها را دریده است

آهوی وحشی ام! تو ولی رام می رسی


این روزها تمامِ مرا با تو برده اند

روحم درون پیرهنم جا نمی شود

می خواهم از نگاهِ تو باران ببارم و...

تا می رسم به چشمِ تو اما...نمی شود

                  ***

زیبای من! تمام تنت را به من ببخش

با من برقص و پیرهنت را به من ببخش


زیبای من! بدون "تو" این شهر مرده است

            [ تو نَه...شما ]


زیبای من!بدون "شما" شهر مرده است

باران به دست های "شما" دل سپرده است


شب روی پلک های تَرَم لانه می کند

جغدی دوباره توی سَرَم لانه می کند


وقتی "نباشی" ام،همه جا تار می شوم

بغضم...بدون حادثه تکرار می شوم


از من گسیل می شود احساس مُرده ای

شاید به چشم تازه تری دل سپرده ای

                   ***

می فهمم ات...نگاه تو تاریک تر شده

زیبای من!تمامِ تنت سهمِ دیگری ست

قلبم هنوز بی تو به بن بست می رسد

قلبم تمامِ فاصله های تو را گریست


آه از تو می نویسم و اما تو هیچوقت،

با من خیال آشتی اصلا نداشتی

شعرم هنوز منتظر ردپای توست

اما تو هیچ راه گریزی نذاشتی...



منتظرنقد و نظرهاتون هستم...




تاريخ : یکشنبه بیست و ششم آبان 1392 | 18:4 | نویسنده : سعید رستگارمند
سلام دوستان

بابت این همه تاخیر در بروز شدنم عذرخواهی میکنم...و سعی می کنم از این به بعد زودتر بروز کنم...



هی "بغض" شدیم..."اشک" ابراز شدیم...

بــا رقصِ سکوتِ شب،همـــآواز شدیم...

عمری غمِ بــالهای زخمی...امــــا...

حـــالا  پُــــر از اتهامِ  پرواز شدیم...


پاورقی:

 این مدت که گذشت،بیشتر از همه درگیر دانشگاه بودم...البته یکی دوتا جشنواره هم شرکت کردم و از همه بهتر این بود که تونستم توی یکی از این جشنواره ها دوستای خوبم "میثم داودی" و "محمد  بهادرمایوان" رو ببینم...

می تونین توی وبلاگ محمد عزیز،سفرنامه ی جشنواره ی ایلام رو بخونین البته با چندتا عکس خاطره انگیز...


محمد بهادرمایوان   





تاريخ : شنبه بیست و ششم مرداد 1392 | 12:57 | نویسنده : سعید رستگارمند
سلام دوستان

بعد از مدتی که به شدت درگیر اعلام نتایج کنکور،انتخاب رشته و ... بودم ، حالا دوباره برگشته ام با یک رباعی نسبتا جدید:



دیریست که بر دوش زمان آوارند

دور از تو دچار سرنوشتی تارند

ای آبیِ لبخندترین آرامش!

این ثــانیه ها بی تو تلاطم دارند


 

  ***


پاورقی:


بعد از اینکه در رباعی قبلی ام "بوسه" را با "کابوس" و "اقیانوس" قافیه کردم با

نظراتی روبرو شدم که: "قافیه هایت ایراد دارد"

دوستان!

در شعر امروز ملاک صحیح بودن قافیه ها شنیداری ست.

بله! اگر من این ها را به تنهایی قافیه کرده بودم این حرف صحیح بود اما با ردیفی که

به کارگرفته ام این ایراد برطرف شده است...




تاريخ : چهارشنبه نوزدهم تیر 1392 | 19:21 | نویسنده : سعید رستگارمند
         رباعی:


                           تا سهمِ کویر از تنِ باران،بوسه است

                           شبهای تمامْ ابـــری اش،کابوس است

                            دیـــریست به ابــــرها نمی اندیــشد

                            رؤیـــای کویر غرقِ اقیـــانوس است

                                              ***


سی و یکمین جشمواره ی پژوهشی-ادبی هم تمام شد...

-آخرین جشنواره ای که در مقطع دانش آموزی می توانستم شرکت کنم-

حالا باید به دنبال چالش جدیدی باشم...

جشنواره ی خوبی بود.چیز های زیادی یاد گرفتم،لحظات زیبایی را تجربه کردم...دوستان خوبی پیدا کردم...آن قدر خوب،که روزی که ازآنها جدا شدم،بغض غریبی گلویم را گرفت...حال عجیبی داشتم،هنوز چند دقیقه نگذشته بود که نوشتم:


(( و حالا...  پس از سکوت مبهم وقت،تمام ثانیه ها بر سرم آوار می شوند...

پُرم از هجوم غربتی سرد....

احساس می کنم "خودم" را پیش دوستانم جا گذاشته ام...))




                                                                              ***

بخوانید تعدادی از دوستانم را که در اصفهان با آنها آشنا شدم:

                                                        میثم داودی

                                         محمد  بهادرمایوان

                                     سید عماد موسوی مرتضوی

                                          محمد  کلارستاقی

                                            پوریا پدرام نیا

                                              رضا زارع





تاريخ : جمعه چهاردهم تیر 1392 | 13:6 | نویسنده : سعید رستگارمند
سلام

آخرین پستی که در وبلاگ سابقم گذاشته بودم برمی گردد به چیزی حدود5ماه قبل.

در  این مدت خیلی درگیر درس و کنکور  بودم. اصلا فرصت بروز کردن نداشتم.

کامنت های تایید نشده ی زیادی هم دارم که به تک تک آن ها جواب خواهم داد.

 از همین جا نیز از همه ی دوستانی که مرا در این مدت تنها نگذاشتند سپاسگزاری می کنم.

راستش برنامه های زیادی برای بعد از کنکور داشتم اما یک اتفاق غیر منتظره همه چیز را به هم ریخت.

و اما چارپاره:


حس می کنم که مرده ام و دستهای تو

تکرار آخرین شبِ بی رحمِ بودن است

هجده  بهار  بی تو برایم  تمام  شد

اینجا همیشه فاصله ها سهمِ بودن است


من منطق تمام غزل های "وحشی" ام

در چشم های "منزوی" ات  تار می شوم

از فاعلاتِ چشمِ تو  مستفعلن ترم

من در  رباعی همه تکرار  می شوم


خاموش می شوم...پُر از احساسِ  رفتنم

در  من نگاهِ  خیسِ تو جاری ست تا ابد

دستانِ من پُر از تبِ دستانِ سرد ِ توست

دستانِ من به دستِ تو اما... نمی رسد


حالا هجومِ گور، پُر از پیکرِ من است

دارم به سرنوشت خودم فکر می کنم

من آخر مسیر رسیدم ولی به آن

لحظه که عاشقِ تو شدم،فکر می کنم



راستی:

بخوانید دوست عزیزم "سید عماد موسوی مرتضوی" را




  • تایم نت
  • لرستان رود